Column: Gouden Handen

Als je een transportbedrijf hebt, moet je van goeden huize komen om je vrachtjes van A naar B te krijgen. Er is namelijk geen chauffeur meer te vinden die de vrachtwaggel bestuurt. Dat betekent dat de waarde van een vrachtwagenchauffeur tot ongekende hoogte is gestegen. Net als die van lassers, timmermannen, kappers, bouwvakkers en elektromonteurs.

Je moet ze zoeken met een loep. En als je ze vindt, moet je ze snel tegen de achterkant van hun knieën schoppen en er met je volle gewicht bovenop springen. Je mag ze in géén geval loslaten tot er een arbeidscontract is ondertekend. Een agressieve maar effectieve vorm van recruitment die we bij Werken in de Kempen hanteren bij loslopend wild.

Eenzelfde aanpak geldt voor zorgzame types. Ook die hebben een sterrenstatus bereikt. Zodra de buurvrouw een pannetje soep komt brengen als je ziek bent, moet je zien dat je bij de voordeur bent en hem als de wiedeweerga op slot draaien. Binnenhouden die tante. Zorgzame types zijn gewild en schaars, goud waard.

Met de jaren hebben de doeners een aanzienlijke upgrade gehad. Vroeger waren ze ‘laagopgeleid’, nu zijn het ‘vakmensen’. Vroeger gingen ze ‘maar’ naar de LTS of Huishoudschool, nu zijn het de mensen die onze maatschappij moeten redden. De antihelden die zorgen dat we kunnen wonen, eten, leven. Want onze huizen moeten gebouwd, onze ouders verzorgd en onze machines moeten werken.   

Over een tijdje zullen de stropdassen hun bonussen afstaan aan de mensen met werkhanden. Want deze ‘handenmensen’ zijn schaars en dus kostbaar. Ze snappen dingen die wij, kantoorpikken, niet snappen. Ze begrijpen mechanismen en zien hoe ‘het werkt’. Terwijl onze kantoorhanden typen en bellen, zijn hun handen in staat om dingen te máken, mensen te wassen, ze béter te maken.

Nu dit ras met uitsterven wordt bedreigd, zouden we met z’n allen een rode loper uit moeten rollen aan de deuren van de praktijkschool. Om de verzorgenden, metaalbewerkers en kraanmachinisten hartelijk welkom te heten op de arbeidsmarkt. En laat die rode loper alsjeblieft in één rechte lijn naar Kempische werkgevers toelopen voordat de VIP’s van het pad afraken. Voor hun ouders ze langs de kant van het rode tapijt toeschreeuwen dat ze moeten doorleren voor manager of planner. Voor ze, godverhoede, hun leven spenderen op een rijdende bureaustoel, aan een toetsenbord en een scherm. Dan wordt het kind met het badwater weggespoeld en is er wéér een paar gouden handen verpest.